dagdroom

roestige
zonnestralen
ketenen het
skelet
naast mijn
schrijftafel
aan mijn
bureaustoel

blauwig
weerkaatst
het verschaald
behang
in de
doorzichtige spiegel
waarin het plafond opfleurt

volle middag
kondigt de hees
klinkende
kerkklok
van op het belfort
aan

de kaarsen
schitteren
om licht
aan de
beginnende arbeid
te geven

oefening baart
kunst
ook bij het
kappen
met een moker
op een botte
beitel

gedachteloos
probeer ik
op te gaan
in het
fascinerend rituaal
totdat
bij volle
middernacht
de realiteit
weer ontwaakt

vertwijfeling

terwijl de zon

te haastig verdwijnt

aan de einder

naar waar ik

in gedachten reis

getuigt de maan

van mijn wilde

chaotische

overpeinzingen

die kant noch wal

raken

waarom kan ik

geen orde scheppen

in mijn verlangens

en keuzes maken

tussen de aangereikte

paden?

waarom zijn mijn struikelblokken

steeds zo intens

aanwezig

en kan ik geen

hulp aanvaarden

bij het opruimen?

waarom blijf ik koppig

volharden

en ga ik verder

op de gekozen weg

die steeds

zinlozer lijkt te worden?

zal ik de oplossing

kunnen ontwarren

midden in mijn pentagram

of op de omtrek

van mijn oneindige cirkel?

welke rituelen

blauw wijnrood zwart of wit

zullen het zoeken

naar mijn utopia

mogelijk maken

en mij wijsheid verschaffen?

of blijft ik achter

zonder kracht

bij het inglijden van de zon

in de nacht

die te plots eeuwig wordt?

met moker en beitel

moet ik

opnieuw leren kappen

naar schoonheid toe

Mijn kleindochter Shana

Toen…

Vroeger

Onbeholpen

Zat je

Afhankelijk

Naast ons

Lief, teder

Een witte wolk

Geen regenbui

Kon je verstoren

Geen storm in zicht

Nu word je vrouw

Je ontglipt ons

Je stijgt op

En vliegt weg

We hadden je

Nog zo graag

In ons stulpje

Bewaard, gekoesterd

We wisten dat

De pijn ooit komen

Zou

Maar zo is het

Goed

Zo hoort het

Nu…

mislukking

waar sta ik

nu

ben ik bezig

te leven

of sterf ik

traag

glijdt de zon

stilaan

naar het duistere

zijn

waar ik niet meer

zal

weten

wat

ik was

wordt de

rekensom

van mijn 

betrachtingen

geïndexeerd

door de

anonieme

waarnemer

die de

nuloperatie

registreert

Ann

Je lag er zo stil

En zo rustig

Je glimlach niet getrokken

Niet verkrampt en geen rimpels

Heel sereen lag je

Na ongeremde inzet

Je ogen waren gesloten

Alsof je vredig sliep…

herfst

vroege sneeuw spookt in mijn kop en koude, druilerig kille gedachten drijven mistige regenwolken doorheen mijn bermudadriehoek waar chaotische overwonnen gewaande hersenspinsels zonder samenhang opduiken aquarellen dwarrelen tussen de herfstbladeren naar mijn cortex en klitten samen tot chrysanten kunstzinnig geschikt als tranen op een stinkende lijkwade die zich te lang in het zonlicht koesterde en waaruit na de nieuwe winter mijn sluimerende ideeën vruchtbaar kunnen ontkiemen

mijn zoekende traditie?!

de tattoo op mijn ziel als het collectieve in mijn geheugen het ongekende weten als verbijsterende intuïtie de mystieke droom als water dat oeverloos uitdeint snakkend naar kennis die weten is in wording uitmondende rustige onrust plaats makend voor het gepieker met de luisterende vraagtekens de eerste niet gehoorde klank die wakker schiet als uit een slaap de onbestaande stilte overstijgend die kiezeltjes strooit op een wazige weg waar een ster helder straalt