mislukking

waar sta ik

nu

ben ik bezig

te leven

of sterf ik

traag

glijdt de zon

stilaan

naar het duistere

zijn

waar ik niet meer

zal

weten

wat

ik was

wordt de

rekensom

van mijn 

betrachtingen

geïndexeerd

door de

anonieme

waarnemer

die de

nuloperatie

registreert

Ann

Je lag er zo stil

En zo rustig

Je glimlach niet getrokken

Niet verkrampt en geen rimpels

Heel sereen lag je

Na ongeremde inzet

Je ogen waren gesloten

Alsof je vredig sliep…

herfst

vroege sneeuw spookt in mijn kop en koude, druilerig kille gedachten drijven mistige regenwolken doorheen mijn bermudadriehoek waar chaotische overwonnen gewaande hersenspinsels zonder samenhang opduiken aquarellen dwarrelen tussen de herfstbladeren naar mijn cortex en klitten samen tot chrysanten kunstzinnig geschikt als tranen op een stinkende lijkwade die zich te lang in het zonlicht koesterde en waaruit na de nieuwe winter mijn sluimerende ideeën vruchtbaar kunnen ontkiemen

mijn zoekende traditie?!

de tattoo op mijn ziel als het collectieve in mijn geheugen het ongekende weten als verbijsterende intuïtie de mystieke droom als water dat oeverloos uitdeint snakkend naar kennis die weten is in wording uitmondende rustige onrust plaats makend voor het gepieker met de luisterende vraagtekens de eerste niet gehoorde klank die wakker schiet als uit een slaap de onbestaande stilte overstijgend die kiezeltjes strooit op een wazige weg waar een ster helder straalt

mijn ruwe kubiek

waar ben ik

kijk ik tegen de zon aan

of is het de maan

ben ik gelukkig

waarom dan die tranen

wat ging er verloren

samen met dat woord

zijn de verwelkte rozen

de oorzaak

of ligt die in mijn zijn

besloten

ik schreeuw over de daken

maar raak de horizon

niet

kraaien kijken verwonderd toe

de ster

verbleekt bij

mijn vertwijfeling

waar is mijn hoop

blijft enkel

mijn ontgoocheling over

worden de zandpyramiden

weggeblazen door mijn

innerlijk onstuimige storm

die doorraast

zonder stoppen

mijn beitel is zoek

rode rozen

demonen spelen cricket achter

mijn oogleden

zwarte rook stijgt op uit

het pas gedolven graf

terwijl kindsoldaten

een tango dansen

met hun veel te grote

kalasjnikovs

waar blijft de hoop

de liefde

is gedoofd

welk geloof

houdt me overeind

in wat

of blijf ik huilen

met de wolven

in mijn naakte bos

tussen de omgewaaide

eiken

die afgeknakt

proberen opnieuw

op te staan

maar aan de bliksemschichten

niet kunnen ontsnappen

rode rozen op een brandend

kruis

splitsen mijn

bewustzijn in vertwijfeling

uiteen

ik bezwijk

onder de zinloosheid

voor bob

met open vizier keek je de wereld in begripvol zwijgend verdraagzaamheid en empathie daarin lag je sterkte glinsterende oogjes spraken boekdelen je stevige handdruk blijft in mijn geheugen gegrift weinig woorden schaarse uiting van gevoelens en toch zo liefdevol betrokken luisteren was voor jou een deugd begripvol horen een plicht die plicht was in je onontkoombaar voor jou zachte voelen te plots vatte je de laatste reis aan het ga je goed lieve bob